Byśmy znowu byli Ludźmi

Nieśmiertelność lub Człowieczeństwo

Historia, w którą wcale nie musisz uwierzyć!

Widać na niewiele zdało się nasze pisanie, nagłaśnianie i dzielenie się informacjami.

Od słów do czynów... z tym, że my wciąż tkwimy na słowach. Wciąż i wciąż chodzimy do pracy, wciąż i wciąż oglądamy TV lub czytamy szmatławce, wciąż i wciąż pijemy alkohol. Wiecie czemu tak jest?

Ano temu, bo jeśli jest zamieszanie i my tworzymy jeszcze więcej tego zamieszania, to w efekcie nie zrobi się nagle spokojniej (będzie tego zamieszania jeszcze więcej). Nie tędy droga. Jeśli chcemy spokoju twórzmy spokój. Można nie wierzyć w ducha, można nie wierzyć w Boga, można nie wierzyć w prawo przyciągania, a nawet odrzucić wszystko i pozostawić tylko jeden, "wspaniały" i logiczny umysł - jak to iluminaci starają się zrobić od dawna, ale wciąż pozostanie problem:

Gdzie jest prawda? I jak wyjść z pułapki?

Otóż powiem wam, że jest sposób. Wystarczy (choć wydaje się to trudne) przestać dokładać od siebie chaosu - który także jest koncepcją, a nawet coraz większą realnością wytworzoną przez iluminatów, do tego chaosu który już mamy obecnie. Chcesz, czy nie... ale jesteś odpowiedzialny tylko za siebie. Iluminaci starają się byśmy uwierzyli, że na naszych barkach spoczywają losy całej ludzkości. Większość informacji o ich planach jest puszczana w obieg przez nich samych. Dodatkowo sami sobie robimy krzywdę, wszyscy tutaj siejemy dezinformację. Krzyczymy jeden przez drugiego i... tylko krzyczymy.

Nie wiesz gdzie tkwi sens, a gdzie go nie ma. Nie wiesz, które materiały są prawdziwe, a które nie. Ale jednak piszemy, bo myślimy, że warto, piszesz bo chcesz coś zmienić, bo wstyd ci się przyznać, że to łatwiejsze niż prawdziwe działanie, czy choćby PRACA nad samym sobą. Pisząc to wszystko użalamy się nad sobą, lamentujemy i dalej tkwimy w miejscu. Spójrzcie na siebie, jesteście wkur...eni, zapluci od przeklinania, i od złożeczenia tym, którzy są "odpowiedzialni" za wasz i nasz los.

Tylko, że zaczęło się to trochę inaczej. To my stopniowo rezygnowaliśmy z naszych suwerenności, z wolności, z prawa do stanowienia o nas samych, na rzecz zwiększania "bezpieczeństwa" - STRACH! Zaczęliśmy się bać, cały ludzki gatunek został zarażony strachem. Boimy się myśleć samodzielnie, wolimy jak autorytety wypowiadają się za nas. Boimy się mówić jak coś nas boli, bo to świadczy o naszej słabości. Boimy się mówić o miłości, o współczuciu, bo świadczy to  również o słabości, a przecież żeby kochać, każdego takim jakim jest, potrzeba ogromnie dużo cierpliwości, zrozumienia itd. Strach stworzył obecną sytuację, w której wszyscy razem utknęliśmy, strach też powiększa ją do coraz większych rozmiarów. Nie pozwólcie się straszyć, nie pozwólcie wmawiać sobie, że musicie się bać. Wcale nie musicie, macie wybór - miłość i współczucie lub strach i agresja.

Układamy wszystko w tych naszych głowach, wciąż nie przybliżając się do żadnego rozwiązania. Uświadamiamy innych, ale co z tego? Ktoś kiedyś powiedział, że układamy puzzle, że jesteśmy coraz bliżej. A co jeśli część z tych puzzli okazuje się nieprawdziwych lub staje się nieaktualna w pewnych sytuacjach? Gromadzimy historie (część z nich to już nie tylko teorie) i nijak nie przybliżamy się do prawdy. Tworzymy coś zupełnie przeciwnego, nasz bagaż, z którym podróżujemy staje się z dnia na dzien coraz cięższy. Dźwigamy coraz więcej, aż wreszcie któregoś dnia część z nas "palnie sobie w łeb", bo to będzie za dużo, albo zwyczajnie zwariuje - człowiek nie jest istotą, która zdolna jest żyć w ciągłym strachu.

Strach nie jest naszym naturalnym stanem, on jest niczym innym jak właśnie chorobą, pewnego rodzaju patologią.

"Zwykli ludzie", jak i my - "wielcy filozofowie i rebelianci", wręcz ostatni bastion, który jeszcze stawia opór, nie zrobimy zupełnie nic.

A wiecie czemu?

Nie wierzymy, że jesteśmy w stanie cokolwiek zmienić. Tak już przywykliśmy do przebywania w stanie choroby, że boimy się tego, jak to będzie znów poczuć się normalnie. Tu nie chodzi o brak chęci, tylko o strach przed zmianą, strach przed działaniem, a nawet strach przed tym, by pozwolić sobie, poczuć się dobrze. Przez całe lata życia w ciągłym strachu, zapomnieliśmy jak to jest po prostu się nie bać.

Zamartwiamy się o opłacenie rachunków, o szacunek od innych, o własny wizerunek, o to, czy partner/ka mnie nie zdradza czy partner/ka nas nie zostawi (czy nadal nas kocha, czy jestem w jego oczach O.K?), czy będę zdrowy, ile będę żył, czy moje dziecko jest lubiane w szkole, czy paliwo znów nie zdrożeje, czy zdam do następnej klasy, czy goście przyjdą na imprezę i mnie nie wystawią, czy spotka mnie coś miłego, czy warto żyć, czy ukończę studia, czy zobaczę kiedyś Egipt lub inne odległe miejsce (strach przed tym, że mogę nie zdążyć)... wszędzie jest strach.

Kreujemy nie naszą wizję rzeczywistości, dlatego nie chcemy się do niej przykładać. Ktoś sprzedał nam lub "poczęstował" własną wizją rzeczywistości (iluminaci i ci nad nimi), a my uwierzyliśmy w to, że jest to jedyna prawda.

ISTNIEJE INNA PRAWDA - POZWÓL SOBIE SIĘ NIE BAĆ! POZWÓL SOBIE POCZUĆ JAK TO JEST ZNÓW BYĆ ZDROWYM! POZWÓL SOBIE POCZUĆ JAK TO JEST BYĆ KOCHANYM! POZWÓL SOBIE BYĆ!

Skoro "miałeś" i czytasz to, to znaczy, że nie chcesz "mieć"... pozwól sobie być. Nie stawiaj żądań, nie proś, nie oczekuj, nie komentuj, nie krytykuj, nie oceniaj, a dziękuj, bądź towarzyszem (zamiast tyranem i zbawcą), bądź znów człowiekiem.

Konsumujemy nie tylko produkty i żywność, konsumujemy kulturę, konsumujemy modę, konsumujemy poglądy i idee, konsumujemy autorytety, konsumujemy strach, przed byciem sobą, przed byciem Człowiekiem. Człowiek to brzmi dumnie, mimo że teraz tkwi po uszy w G...


Oni są silni... dopóki my wierzymy, że są.
Oni są nietykalni... dopóki my wierzymy, że są.

Oni będą nieśmiertelni... gdy my w to uwierzymy.


W jakie jeszcze gówno zamierzamy uwierzyć?

W to, że jesteśmy nikim, głupim bydłem, czy plugawym robactwem?


Czy taki obraz nam odpowiada?


Pytam was: Czy jesteście szarą masą, bezmyślnie powielającą czyjąś plotkę?


Zacznijcie się szanować, zacznijcie w siebie wierzyć, zacznijcie sobie UFAĆ! Zacznijcie patrzeć w lustro i widzieć kogoś, kogo kochacie, a nie własnego wroga, któremu chcecie splunąć w twarz.


Każdy z nas ponosi odpowiedzialność tylko i wyłącznie za siebie samego.

Nie próbuj zbawiać świata, nie próbuj tego robić, pod żadnym pozorem! Świat tego nie chce, zmuszamy świat i ludzi, dlatego to nie działa. Zmień siebie, a zmieni się świat. Zostaw go w spokoju, przestań go szarpać i mówić, że TY wiesz, że Ty go uleczysz... to FANATYZM! Nic innego. Jesteśmy fanatykami, a nawet fetyszystami. Naszym fetyszem jest zabawa w mesjasza, gra w mesjasza świata. Zbaw siebie, to będzie wielka sztuka. Ale nie, ty chcesz świat zbawić. Egoista! Nikt inny nie zrobi tego lepiej, przecież zachowujemy się tak, jakby nikt inny nie wiedział, jakby to było stado baranów. Ja ich zbawie, dam im wiedze, poprowadzę społeczeństwa, narody (tych już prawie nie ma, a wszystko to ze strachu), pewnie i tak mi nie podziękują, zresztą nie po to, to robię itd. itp.

Dopóki widzimy innych jako baranów, pozostaną baranami. Barany nie docenią tego, że je zbawisz, barany mają to w nosie.

Przestańmy ludzi postrzegać w ten sposób, zacznijmy ich szanować. Zacznijmy szanować samych siebie i przestańmy się bać.

Przestańmy też o wszystko prosić, bo Życie nie jest nam nic winne.

Zacznijmy dziękować, zacznijmy dostrzegać cuda, małe codzienne cuda... wtedy zaczną się dziać większe. Oczekujemy tych dużych, wspaniałych cudów, mimo że małych nie umiemy dostrzegać. Jesteśmy ślepi. Jak ślepiec, który  nie widzi dokąd zmierza, ale chce prowadzić innych za sobą.

Pytam się zatem, gdzie ich chcesz prowadzić?

Na rzeź, a może w przepaść, by spadli w dół razem z Tobą?

No tak, ale przecież Ty wiesz. Ty wiesz, co dla nas dobre. NIE WIEM!


Jestem głupcem, do tego ślepym, jak wy wszyscy.

Nie ma wśród nas ani jednego prawego męża, ani jednego o czystym sercu.

My wszyscy jesteśmy Tyranami.


Jak możesz zmienić świat, skoro sam jesteś dla niego tyranem?

Narzucasz mu, to jak ma wyglądać. Dlatego tak nie wygląda! Stawia opór. Oj gdyby dać ci władzę, to ty już byś powywieszał tych wszystkich hamów, "gnoje jedne" - sprawiedliwość w twoich rękach, to byłby dopiero bat, na tych, którzy nas krzywdzą.. Gorzej jak ci się spodoba (chyba znamy coś podobnego). Zmieniłbyś świat, wyczyścił ze zła. A w efekcie stworzył piekło, tylko diabłem w nim byłbyś ty sam.

Zaakceptuj jego prawdziwą naturę, zaakceptuj jego piękno, dobroć, uśmiechnij się do życia, podziękuj za to, że żyjesz. Wpuść światło do piwnicy, w której teraz siedzisz...

Nie dostrzegasz prawdziwego świata, nie dostrzegasz życia, które jest za oknem, a chcesz go bronić. Hipokryto! Wyjdź wpierw ze swojej piwnicy i przestań klnąć. Ktoś inny nie myśli tak jak Ty? To ham, gnój jeden. Zniszczyć Spalić, ZMIENIĆ GO, dostosować do tego, jak TY widzisz świat. Albo zejdzie z TOBĄ do twojej piwnicy, albo nie mamy o czym rozmawiać. Z hamami się nie rozmawia, z hamami się nie pertraktuje, hamów się zabija. Ale nie, przecież to wszystko z miłości, z "czystej" miłości do bliźniego.

Jak bardzo różnimy się od iluminatów?

To ludzie, do tego tacy sami ludzie jak my, tak samo zarażeni strachem.


Gdzie tkwi zatem różnica?

Oni są tam, a ty/my tutaj.



Oni także się boją, ale o co innego. Chcą utrzymać swoją pozycję, chcą posiadać swoje majątki, swoją władzę, najlepiej na wieki. Chcą być najważniejsi, chcą być najpotężniejsi... "strasznie jest być małym i gnębionym przez nas. Aż się boję na samą myśl, co oni muszą czuć. Nie będę więcej o tym myśleć! Jestem Panem i władcą całych narodów, tfu wszystkich ludzi". Nie chcą by to kiedyś się skończyło, chcą by ich historia trwała. Chipy mają sprawić, że przestaną się bać, o to czy ich historia przetrwa po ich śmierci.

Dążą do zdobycia nieśmiertelności.

Sęk w tym, że to się nie stanie bez twojej zgody, najpierw musisz uwierzyć w tę historię. Uwierzyć, że to twoi nowi Panowie, a ty jesteś tylko ich niewolnikiem.

Tu nie chodzi o depopulację ludzkości, po co likwidować swoje stado? Każdy pasterz chce mieć stado, by móc sprzedawać wełnę, mieć pożywienie i rozrywkę (iluminaci rozumieją nieco inaczej zabawę). Po za tym pasterz nie istnieje bez stada... kto ich będzie wielbił i oddawała im cześć?

Zaproponuję ci jednak inną historię.


Ludzie znów stają się ludźmi, gdyż każdy z nich, bierze odpowiedzialność za samego siebie i nikogo więcej.

Pokochaj siebie, a świat pokochasz.

Zmień siebie, a i świat zmienisz.

Otwórz oczy na życie i odłóż ten ciężki bagaż. Bądź w obecnej chwili całym sobą, bądź totalny, bądź prawdziwy.

Zacznij od nowa, a potem jeszcze raz, aż któregoś dnia poczujesz, że życie się zmienia, że strachu jest coraz mniej.

Miłość wypełni twoje serce, zapłonie nim na nowo, a Ty Staniesz i uśmiechniesz się (bo ta sterta gówna, w której stałeś jeszcze "wczoraj" gdzieś zniknęła) i może powiesz:
"Ufff... Dziękuje że to był tylko sen."

Jamal